Cairde, Coláiste agus Coiníní

An dtarlaíonn sé a choíche daoibh go mbíonn an oiread sin idir lámha agaibh, go bhfuil sé deacair aon rud a fháil déanta? Tá oiread rudaí curtha ar an mhéar fhada agam go mbeadh lámh nó dhó sa bhreis de dhíth orm chun feidhmniú i gceart. Sin mar a bhí mo shaol le cúpla seachtain anuas agus beidh go ceann tamaill bhig eile.

Ceithre bhreithlá a cheiliúraigh muid le coicís anuas sa teach seo, mé féin agus mo bhean mhaith san áireamh, cuairteoirí ag titim ón spéir - cé gur choinnigh doineann na hoíche aréir sa bhaile iad, garradh le cur, ballaí le tógáil agus míle rud eile le déanamh. Is deacair an t-am a fháil chun peann a chur le pár ná méar a leagan ar chlár, chun meafar níos nua-aimseartha a úsáid.

Is deas liom a fheiceáil go raibh mo shean-chara Tim ar an oileán. Is trua liom gur chaill mé a chuairt. (An chéad uair eile, buail suas 'un tí, a Tim). Tá 260 scoláire Gaeilge eile ar an bhealach isteach chun an oileáin agus seo a scríobh agam, is trua nach mbeidh an seans acu blas de fhilíocht Tim a fháil ach déanfaidh mé lagiarracht é a chúiteamh dóibh.

Tá an t-oileán dubh le coiníní i mbliana. Is fada ó chonaic mé an oiread díofa ag reathaigh thart fán áit. Tá teach s'againne suas ar an chnoc giota beag agus tá siad ar fud na háite. Tá na páistí ag baint an-sult astu.

Caithfidh sé go bhfuil laghdú mór ar an mhiocsómatóis i mbliana. An bhfuil an scéal amhlaidh ar tír mór?

Céimeanna Beaga

Oíche aisteach í seo. Bíonn idir aiféala agus faoiseamh ag baint leis an oíche seo i gcónaí, an oíche sula bpillim ar an obair - ní hé nach raibh mo sháith oibre le déanamh agam i rith an tsamhraidh, ach sin scéal eile. Faoiseamh mar go dtagann rialtacht ar ais sa tsaol. Is rud deas í an rialtacht, tá compord ag baint léi. Achan rud ina áit féin, cláir ama, siollabais agus gnáthaimh. Thig le plúchadh a bheith i gceist léi fosta, ar an drochuair. Uaireanta is deas a bheith ábalta briseadh ar shiúl ó na srianta, agus ar an ábhar sin, tá sé rud beag brónach a bheith ag fágáil slán le saoirsí an tsamhradh.

Chuir sé mé ag smaoineamh ar na céimeanna beaga a bhíonn á ghlacadh ag páistí agus iad ag dul i méadaíocht. Thosaigh Cara bheag ag lámhachán trí lá ó shin. Bhí sí ina suí ar an urlár bomaite amháin agus ansin gan coinne, suas ar a ceithre bonnaí léi agus thosaigh sí ag bogadh. Níl aon stop léi anois. Tá an taisteal foghlaimithe aici, agus ní amharcfaidh sí siar. Cúis cheiliúrtha dúinn, dar ndóigh. Bualadh bos mór faighte aici, scairteanna fóin curtha ar sheantuismitheoirí. Ceamara amuigh chun an ócáid mhór a thaifeadadh.

Ach ag an am céanna, tá rud beag bróin ag baint léi fosta, mar ócáid. Tá sí ag bogadh ar aghaidh agus ag fágáil saol an linbh ina diaidh. Is gairid go mbeidh sí ag siúl agus beidh deireadh le céim amháin dá saol, agus dár saol. Sa deireadh ní bhíonn fágtha ach na cuimhní ceamara sin. Ní drochrud é, is dócha. Caithfidh an saol dul ar aghaidh ach bíonn aiféala ann. Bainfidh muid sult as an chéad chéim eile, ach nár dheas iad a choinneáil chomh beag bídeach is atá siad.

Is oíche aisteach í. Deireadh le rud amháin, tús le rud eile. Ní fheicim aon dochar, áfach, seal beag maoithneach a chaitheamh ag amharc siar, cuidíonn sé liomsa ar scor ar bith, tabhairt faoin chéad rud eile a thiocfas i mo bhealach!