Showing posts with label Sasana. Show all posts
Showing posts with label Sasana. Show all posts

Monday, July 6, 2009

Ar Ais sa Bhaile

Ar ais sa bhaile faoi dheireadh. Bhain muid Leitir Ceanainn amach ag leath i ndiaidh a trí ar maidin, i ndiaidh dúinn Warrington, Sasana a fhágáil ag a cúig inné. Mar a deir muid i gcónaí, tá sé deas fáil ar shiúl ar feadh tamaill, ach tá sé iontach deas teacht ar ais chuig do leaba féin nuair a bhíonn deireadh thart!
Ó d'fhág muid Londain seachtain ó shin, thug muid cuairt ar Winchester, Bath, Bristol, Birmingham, Nottingham, Manchester agus Warrington. Bhí picnic againn faoi chlocha Stonehenge, d'ól muid fíoruisce na Rómhánach i mBath agus shiúil muid fríd Choill Sherwood, atá faoi bhláth go fóill, in aineoinn a raibh cloiste agam roimhe seo. Bhí am ar dóigh againn féin agus ag na páistí.
Ba mhinic roimhe seo an bheirt againn ar laethanta saoire ach ba é seo an chéad uair don chúigear againn a bheith ar shiúl le chéile. Bhí roinnt cairde againn den bharúil go raibh muid craiceáilte a bheith ag iarraidh tiomáint thart fán Bhreatain ar feadh coicíse le páistí óga ar chúl an chairr againn. Caithfidh mé a rá gur chuir siad go mór leis an turas a bhí againn, agus leis an fháilte a cuireadh romhainn i mbialanna, in óstáin agus sna hionaid eile a thug muid cuairt orthu. Ní rachainn ar saoire arís gan iad.
Mar a dúirt Suzanne liom agus muid taobh amuigh den teach pobail inar pósadh Robin Hood agus Maid Marian, Margaret agus Dan ag rith i ndiaidh feileacán:
"An dtig leat do shaol a shamhlú gan iad?"
Ní thig!

Tuesday, June 16, 2009

Tá hata ar an charr!

Cheannaigh mé bocsa dín do mo charr inné. Beidh muid ag imeacht go dtí an Bhreatain Bheag agus Sasana ar laethanta saoire an tseachtain seo chugainn agus tá tuilleadh fairsinge de dhíth orainn sa charr.
Nuair a bhailigh mé Margaret agus Dan ón naíolann, agus nuair a chonaic siad é baineadh stad astu. Bhí cineál de eagla ar Mhargaret. "Ar cheannaigh tú carr úr?" a dúirt sí liom. Ní raibh faitíos de chinéal ar bith ar Dan. Léim sé suas agus síos ag síneadh méir ina threo ag scairtigh "Hata, hata, hata!"
Chuir sin mise agus Margaret ag gáire agus rinne muid jóc mór de - "Tá hata ar an charr!" Bhain siad an-sult go deo as. Ar an bhealach chun an bhaile, chum muid amhrán beag fá dtaobh de:
"Tá hata ar an charr
tá hata ar an charr
Hé hó mo dhaidí ó
tá hata ar an charr!" (fonn: the farmer has a wife)

Fá dheireadh an lae inné, bhí seacht véarsa déag againn. "Tá mámaí ina suí....", "Tá Dan ar an slide..." etc etc.
Bhí muid ag caint fá dtaobh de aréir - an dóigh go ndearna Dan ceangal idir an bocsa dín agus hata. Uaireanta tig Margaret amach le habairtí agus deir muid, cár chuala sí é sin? Tá sí ag an phointe anois, go dtig léi na focail atá aici a mhúnlú chun a tola féin agus a ciall féin a dhéanamh tríd iad a chur le chéile ar dhóigheanna difriúla. Níl sí ag brath níos mó ar an rud atá cloiste aici go minic a rá arís chun cibé rud atá uaithi a fháil. Sin atá á dhéanamh ag Dan, cé nach bhfuil seisean i bhfad ina diaidh-sa de réir cosúlachta.
Is dócha go bhfuil téarma éigin ag na saineolaíthe don chéim ag a bhfuil sí, níl fhios agam é, ach tá sé an-suimiúil. Cibé rud é, beidh an bocsa dín ina chuidiú mhór dúinn agus muid ag taisteal fríd an Bhreatain Bheag agus Sasana - cá bhfios, b'fhéidir go mbuailfidh muid isteach chuig Ascot. Do bharúil bhfuil duais acu don hata is fearr ata á chaitheamh ag carr....