Showing posts with label tórramh. Show all posts
Showing posts with label tórramh. Show all posts

Thursday, October 8, 2009

Ag seasamh ag an ché.

Bhí bás tragóideach againn ar an oileán an deireadh seachtaine seo chuaigh thart, a bhain croitheadh maith asainn uilig.
Tá nós beag ann sa bhaile, nuair a thig corp duine mairbh isteach ón tír mór, go gcruinníonn an pobal ag an ché. Seasann achan duine ansin go ciúin ag amharc ar an bhád ag teacht i dtír. Is cuma cé atá ann, beidh céad nó níos mó duine thíos ansin ag fanacht ar an chónra.
Is iomaí deasghnáth a bhaineann leis an bhás, ach is maith liomsa an ceann seo. Níl aon bhaint aige le reiligiún, le pisreogaí, le riachtanais tórraimh - níl ann ach pobal briste ag seasamh le chéile chun fáilte a chur roimh dhuine dá gcuid féin ag teacht abhaile don uair dheireanach.
Is beag duine a théann ón ché go teach na faire. Fágtar sin go dtí níos moille. Tugtar am don chlann agus dá comharsana achan rud a shocrú sa teach. Tugtar cuairt ar an fhaire an oíche sin nó an lá ina dhiaidh.
Is maith liom a shamhlú go bhfuil dhá chuspóir leis an chruinniú ag an ché: tacaíocht a thabhairt don chlann / meas a léiriú ar an mharbh ach fosta seans a thabhairt don phobal tacú lena chéile. Is cuma cén argóintí agus easaontais atá eadrainn, is in Ard Mhuire (an reilig) a gheobhaidh muid uilig ár leabaidh sa deireadh thiar thall. Tá an saol crua agus gairid agus is maith seasamh le chéile nuair atá faill againn.
Is fada go gcneasóidh ár gcroíthe an iarraidh seo. Go ndeana Dia a mhaith ort, a Phaul. Fuair tú seasamh nach bhfaigheann mórán ag an ché!

Saturday, June 20, 2009

Comhrá na hOíche Aréir

Bhí an-oíche chomhrá agam aréir, a bhuíochas do MhiseAine agus an cheist a d'fhág sí anseo cúpla lá ó shin. Bhí mé istigh sa bhaile agus tharraing mé an comhrá ar an chóiriú coirp. Rud a chonaic mé déanta i m'óige ach nach raibh feicithe agam le cúig bliana déag nó mar sin.
Mar fhreagra ar do cheist, a MhiseAine, tá sé ar siúl go fóill. De ghnáth tarlaíonn sé nuair a fhaigheann duine bás ar an oileán agus nuair nach mbíonn aon ghá iad a thabhairt amach go tír mór fá choinne scrúdú iarbháis. Má fhaigheann duine bás san oispidéal déantar ansin é. Má roghnaíonn an chlann balsamú, tig an t-adhlacóir isteach. De réir mar a chuala mé aréir, tá sé iontach daor an t-adhlacóir a thabhairt isteach chun an oileáin chun balsamú a dhéanamh ar chorp, agus de ghnáth, is duine den teaghlach a ghlanann é, a dhruideann na poill ar an chorp, a ghléasann agus a chóiríonn é. Mórán mar a bhí leagtha amach Thall is Abhus.
De ghnáth, tógtar an t-adhlacóir isteach chun an corp a thabhairt chuig teach an phobail - bíodh obair a bheith deanta aige ar an chorp nó nach mbíodh. I gcás drochaimsire, taracóir agus cairt a úsáidtear.
Chaith muid uair ag plé nósanna fáire agus tórraimh. Cleasanna a imríodh, pisreoga agus araile. Go raibh maith agat as do cheist, a MhiseAine, chuir sé go mór le mo oíche.

Rud amháin a rith liom sula ndeachaigh mé a luí. Nuair a bhíonn faire nó tórramh ann, ní bhíonn Suzanne ag iarraidh na páistí a thabhairt linn. Dar léi, tá siad ró-óg. Níl fhios agam an aontaím léi. Sílim féin go bhfuil sé tábhachtach go mbeadh teagmháil déanta ag páistí leis an taobh sin den tsaol.
Bhí cara agam i mBaile Atha Cliath nach bhfaca corp go dtí go raibh sé 30 bliana d'aois. Tháinig sé liom chuig faire uair amháin agus ní raibh a fhios aige cén rud a ba chóir dó a dheanamh. Ní raibh fhios aige cad a ba chóir dó a rá le muintir an duine mhairbh, nó cén dóigh len é féin a iompar sa teach. Shíl mé go raibh sin brónach.
Is dócha go bhfuil na páistí giota beag ró-óg go fóill, Níl fhios agam cad é an t-am ceart len iad a chur ar an eolas faoin bhás agus an taobh sin den saol atá romhainn uilig?